Maöisten richten blokkades op en doen honderden toeristen, op weg naar een trekking in het Annapurna-gebergte stranden. Nepalezen, voor hun inkomsten afhankelijk van transport, lijden verlies. Boeren, chauffeurs en verkopers zien hun inkomsten verdwijnen en de winkels en marktjes van Pokhara liggen er verlaten bij. Door gebrek aan aanbod stijgen de prijzen, sommige goederen verdwijnen helemaal. De blokkades worden op simpele wijze uitgevoerd. Gewapende rebellen houden een bus tegen, iedereen wordt verplicht uit te stappen en de bus wordt in de fik gestoken. Na drie voertuigen durft niemand meer naar Pokhara rijden. Enkel konvooien, vergezeld door het leger, riskeren het nog, met de kans op een veldslag onderweg.
De vierdaagse trektocht kwam precies op tijd, eindelijk uitzicht over de vallei, ver verwijderd van lawaai en vervuiling. Een hoopvolle voettocht met mogelijk een zonsop - of zonsondergang, een onvergetelijke blik op de Himalaya! De legerpost bij de tempel op de eerste heuveltop, een gevolg van het aan de gang zijnde binnenlands conflict, deed mij inzien dat het niet gemakkelijk zou worden te ontsnappen aan de nerveuze drukte van de vallei. Een oud geweer, loop en kolf met ijzerdraad aan elkaar gehouden, stond onbewaakt tegen de tempelmuur. Niemand die ophield met zijn bezigheden, alsof we al lang deel uitmaakten van hun dagelijkse wereld.
Dakshinkali
Voor mijn kleinkinderen Tristan,Morgane en .......
Het melkwitte konijntje
Het was in het verre Nepal, dertien vlieguren hier vandaan, dat er in de maand van Agrahayan - november - iets opmerkelijks gebeurde. Samen met enkele goede vriendjes vertrok Surabala, een meisje van zeven jaar, gelijk altijd op woensdag middag buiten het dorp op ontdekkingstocht. Ze hadden samen al verscheidene avonturen beleefd, bedachten steeds nieuwe leuke spelletjes en schaterenden het uit bij elke komische situatie. Nu echter waren hun gezichtjes bloedserieus, want toevallig zagen ze plots een melkwit konijntje. Dat ze dit dier nu net gevonden hadden aan de voet van een dudhkare, een metersdikke boom waar de dorpelingen hun overleden baby's bij de wortels begraven, maakte het konijn in hun ogen op slag bijzonder. Ook was er nog nooit een wit konijn geboren in de streek. Kanti en Ratan, de jongens van het gezelschap bedachten dat het dier waarschijnlijk zoveel melk in het hiernamaals gedronken had dat het er helemaal wit van geworden was. Wat een heerlijk leventje moest dit konijntje al gehad hebben. Het duurde dan ook niet lang of vanuit de omliggende dorpen kwamen mensen en kinderen toegestroomd om dit wonder te bekijken. Ondanks het feit dat de meeste mensen in de streek heel arm waren brachten ze allen een klein geschenkje mee, en vroegen aan het konijntje om in ruil een boodschap door te geven aan hun overleden kindje of al lang gestorven familielid. De priester van het dorp zat met argusogen te kijken naar de stoet mensen die met de dag groter en groter werd. Hun aantal groeide dagelijks en de faam van het melkkonijntje verbreidde zich als vuur. Steeds minder mensen kwamen de priester nog opzoeken om raad, tovermiddelen of zalfjes. In april, in de tijd van de zonsverduistering, bedacht hij een plan om eens en voor goed deze lastpost kwijt te spelen. Als hij het konijn nu eens zwart verfde, dan kon het niet anders of het zou zoals alle andere dieren geofferd worden aan Kali, de zwarte moedergodin. Op een avond, de wind had reeds alle sterren uitgeblazen, sloop de priester stiekem naar het hok van het diertje en dompelde het onder in een grote pot zwarte inkt. Surabala die zoals elke morgen het hok schoon kwam maken wist met haar verbazing geen raad. Toen ze haar relaas onder tranen aan Kanti en Ratan vertelde konden die niets anders bedenken dan dat het konijn waarschijnlijk terug naar het hiernamaals vertrokken was. Het zwarte konijn was waarschijnlijk op zijn zoektocht naar eten toevallig in het hok terecht gekomen. En zo kwam het dat Surabala die zaterdag samen met al de andere mensen van het dorp naar Dakshinkali, de donkere vallei aan de samenvloeiing van de twee rivieren vertrok. Ook zij zou die dag haar zwart konijntje samen met vele andere dieren aan Kali offeren. Net toen de priester zijn khukri, het grote offermes, bovenhaalde om de offerande te starten begon het plots te onweren, het bliksemde en de regen stroomde met bakken uit de hemel. Als bij wonder spoelde alle inkt uit de vacht van het konijntje en werd het op slag spierwit. De priester was zo onder de indruk van het gebeuren dat ook hij er niet meer aan twijfelde: het moest hier om een zeer speciaal diertje gaan. Al deze wonderlijke gebeurtenissen hebben er voor gezorgd dat het melkwitte konijntje een vast plekje gekregen heeft op een schaduwrijke plaats net naast de grote dudhkare. Niemand weet precies hoe lang het toen nog leefde, maar dat moet zeker heel lang geweest zijn.
