Swayanbhunath

Alhoewel je het heiligdom Swayanbhunath langs de achterzijde ook met de auto kan bereiken hadden wij er de voorkeur aan gegeven de weg van de pelgrims te volgen, een trap met driehonderd treden waar aan weerszijden stenen beelden van dieren stonden opgesteld. Het was in een van de twee tempels op het centrale terras dat we plots uitzicht kregen op de kamer waar de offergave aan de gang was. Deze sacrale omgeving, die zich precies achter het enorme Boeddha beeld bevond, werd door een raam en honderden boterlampjes, opgesteld tegen de vrije muren, gehuld in een diffuus licht. Hoeveel maal het jonge Boeddhistische monnikje het zilveren dienbord vol offergaven (allen hadden de vorm van kleurrijke obelisken uit deeg vervaardigd) die dag al naar de bidruimte had gebracht zullen we nooit weten. Direct na de slagen van de gong kwam hij uit één van de kamers op de gang en begaf zich vol toewijding met een nieuwe lading naar de bidruimte. Het blazen op de lange houten trompet, waarvan de trillingen tot in mijn middenrif voelbaar waren, gaf het einde van een cyclus aan.Dit was ook het moment waarop de offers door het raam gekieperd werden, waar ze dienst deden als voer voor de honderden apen die we al tijdens onze beklimming van de berg hadden opgemerkt. Bij gebrek aan inzicht aangaande de symbolische betekenis van de opeenvolgende handelingen voelde ik me een getuige bij één of andere geheime leer. Enkel ingewijden zijn volgens mij in staat echt te begrijpen waar het tijdens deze offerandes om gaat, leken staan buiten de 'betoverde' kring van tempelingewijden.Toch ervoeren we gevoelsmatig een fijne sfeer.

Iedereen moet zowat hetzelfde gevoel gehad hebben, want alvorens de vijftien kilometer lange wandeling naar Ishanga aan te vangen hebben de meesten nog wat extra regenbescherming aangeschaft. Ook mij leek een waterbestendige rugzakbeschermer geen overbodige luxe bij dit rotweer. Met ' Teva' sandalen, een bermuda short en een regenjasje ga ik op stap. Enkel zij die een poncho droegen slaagden er uiteindelijk in om droog te blijven op de constant stijgende modderige weg. Aan de gezichten kon je aflezen dat iedereen er wel iets bij dacht. "Zou de prémoesson al begonnen zijn?", " Blijft dit zo de komende veertien dagen? ". " Een mens moet steeds aan zichzelf blijven werken, een beetje afzien hoort daar ook bij": plots herinnerde ik mij de woorden van mijn moeder. Misschien bevind ik me nu wel op het pad der verlichting, sprak ik mezelf toe. Dat dit slechts een kleine weg, een voorbereidend stadium, een voet van een berg beklimmen is, vind ik helemaal niet erg. Belangrijker is het niet alleen op pad te zijn. En gelukkig ben ik nu omringd door fijne mensen waarin het zonder twijfel mogelijk is tot enige reflectie te komen. Dat het een goede richting is werd bevestigd door de beloning op het eind van de tocht, bij de tempel. De kinderen van het plaatselijk schooltje verwelkomden ons met een lach in hun ogen.

Thamel 2

Deze morgen kon ik bij het verlaten van het hotel niet aan de verleiding weerstaan de gebedsmolen die aan de uitgang stond opgesteld te laten draaien. De nachtwaker, een wat oudere man in uniform, kwam kordaat in mijn richting gestapt en maakte me met gebaren duidelijk dat je dat kloksgewijs doet. Toen ging hij in houding staan, salueerde, en zei: "Good morning sir".
'Gebedsmolens worden altijd, van bovenaf gezien, met de klok meegedraaid. In de eerste plaats omdat de teksten dan kunnen worden gelezen, maar ook omdat die de beweging van de zon nabootst.'¹ Alleen leden van de Bon-secte, gemeenschap ontsproten uit animisme en sjamanisme, draaien de molens tegen de klok in. Ietsje later is het zonder ophouden beginnen regenen, een ganse dag lang. Tragedieliefhebbers zouden zonder twijfel verbanden zien tussen deze los van elkaar staande gebeurtenissen en feiten, mij lijkt het veel leuker er grappen over te maken. Voor zover ik mij herinner ben ik nooit lid geweest van deze Bon-secte, of misschien in een ander leven dan wel.

¹ Dharma-haven.org

Thamel 1

Eindelijk lig ik voor de eerste nacht in een vreemd bed op de plaats van bestemming, de ogen wijd open, niet in staat om de slaap te vatten. Het staat me nog vers in de geest, het moment van nog veertig keer slapen, de lang verwachte ontdekkingstocht die morgen begint. Het komt me voor alsof verleden en toekomst ontluiken in één beeld, alsof tijd helemaal niet bestaat. Mijn twijfel groeit, zal deze verre reis naar dit kilometers grote sanctuarium mijn verwachtingen inlossen?

Stemmen onder bed

Na al die jaren heb ik vermoedelijk
de meeste van hen ontmoet.
Schepsels van de duisternis die zich
voeden aan onze angst, jaloezie en pijn.
Hun krachten zijn zo groot dat alle
licht en energie meedogenloos
in hen wordt opgezogen.
Enkel liefde en wij blijven overeind,
omdat ze niet in staat zijn
dit ooit te grijpen.