In het gebouw dat aan de buitenkant van de kathedraal tegen een aanpalende gevelmuur is aangebouwd, het lijkt meer op een in hout opgetrokken serre, staat de gigantische kandelaar opgesteld. De wind die steeds opnieuw door deze plaats giert wanneer de klapdeuren aan beide einden tegelijk opengaan had reeds een honderdtal kaarsen gedoofd, iets waar Lea het steeds moeilijk mee heeft. De technische uitleg van Leo, die vond dat hun lange smalle kegelvorm er ook toe bijdroeg dat ze zo snel doofden, had ze genegeerd. Deze kaarsen zijn niet zomaar aangestoken had ze geantwoord, ze vertegenwoordigen hoop op beterschap, verlangens van mensen, iets wat je levendig moet houden! En ook nu weer begon ze zonder iets te zeggen het gestolde kaarsvet van de smeedijzeren houders te verwijderen en ze opnieuw aan te steken, zelf zou ze er zes nieuwe bijzetten. Leo had haar achteraf heel dicht tegen zich aangetrokken, gelukzalig hadden ze beiden zomaar naar de dansende kaarsjes gekeken.

wordt vervolgd

Hij was toen verschrikkelijk te keer gegaan, de priester die de laatste sacramenten kwam toedienen had hij uitgemaakt voor een ordinaire tweederangs acteur, geen enkele dokter die wist wat er precies aan de hand was, een gevoel van onmacht en teleurstelling had bezit genomen van zijn hele wezen. Enkele uren voor ze de geest gaf, haar lichaam was met moeite noch levensvatbaar te noemen, kwam het haar voor dat heel de kamer met licht gevuld was. Instinctief had hij haar toen alleen gelaten, thuis had hij de kaars naast het madonna beeldje dat centraal op het marmeren schouwblad stond opgesteld aangestoken. Zijn geest vulde zich met beelden uit zijn jeugd, hoe ze samen met hem de gepaste pareltjes, gouden lint, blauw fluweel en de glazen stolp had uitgezocht, hoe hij getuige was geweest van de ijver waarmee ze het beeldje had gemaakt. Lea die heel de tijd zwijgzaam naast hem had gezeten nam plots zijn hand en zei op fluisterend toon “Ga je mee kaarsjes branden?”

wordt vervolgd

De bank op de voorlaatste rij, ietwat rechts ten opzichte van het altaar, leek hun een geschikte plaats om even uit te rusten. Hoe hij ook zijn best deed om het te vergeten, op zo’n momenten moest Leo steeds terugdenken aan zijn moeder, hoe zij haar ziekte al die jaren voor haar familie had verzwegen. Hij herinnerde zich nog goed het moment dat ze half aangekleed de consultatiekamer van de internist was uitgelopen, hoe zijn vader paniekerig had geschreeuwd dat hij hier het fijne van wou weten! Net als een kind dat probeert zich in een maalstroom van gevoelens overeind te houden had ze haar toevlucht gezocht in de religie. Toen ze in het ziekenhuis werd opgenomen was het tot hem doorgedrongen wat er eigenlijk aan de hand was, plots was er een verband tussen al die verwarrende gebeurtenissen uit het verleden. Dit alles had het krijgershart van Leo in vuur en vlam gezet.

wordt vervolgd

Ook nu waren ze eerst naar de basiliek gelopen en hadden ze de zes kleine kapelletjes bezocht die aan de buitenkant van het centraal gelegen altaar zijn aangebouwd. Via smalle gewelfde doorgangen die de verschillende plaatsen met elkaar verbinden gingen ze ingetogen van de ene naar de andere ruimte. Bij elk van de grote schilderijen, met precies dezelfde breedte als het altaar waarboven ze zijn opgehangen, bleven ze even staan en commentarieerden op fluisterend toon de verschillende afgebeelde passages uit het leven van de moeder Gods. Op de rieten kerkstoelen die voor het hoofdaltaar staan opgesteld hadden ondertussen enkele andere bezoekers, overwegend vrouwen en mannen van middelbare leeftijd, zich ongemerkt neergezet.

wordt vervolgd