Dag Negentien

Voor de meesten wordt dit de grote dag, eindelijk krijgen we de reuzeschildpadden te zien. In de voormiddag bezoeken we eerst het " Charles Darwin Research Station" dat zich bevindt op het eiland Sancta Cruz. Het park ligt er nog verlaten bij als we 's morgens vroeg aankomen. Via een zij ingang komen we in een labyrint van loopbruggetjes terecht die de verschillende paviljoenen met elkaar verbinden. Alles is perfect geïntegreerd in de rotsachtige omgeving, op verschillende locaties is het zelfs mogelijk de schildpadden heel dicht te benaderen. Sommige van deze prehistorische dieren wegen wel tweehonderdvijftig kilogram. Er zijn verschillende soorten, afhankelijk van het eiland waar ze zijn opgegroeid. "Longsome Charly" -volgens de gids de enige in zijn soort- zit met twee genetisch verwante vrouwtjes onder het laag struikgewas, naar men zegt, heeft hij tot op heden nog geen interesse vertoond voor het vrouwelijk gezelschap. Volgens de informatie die we op de verschillende bordjes kunnen lezen, hebben de schildpadden het in de geschiedenis heel moeilijk gehad. Soms maakte men er lampolie van, een andere keer werden ze levend aan boord van de schepen gebracht en dienden ze als vers proviand tijdens de lange zeereizen. In 1960 hebben enkele mensen een project gestart om de schildpadden van het uitsterven te redden. Ze houden zich ook bezig met pogingen om de eilanden terug te brengen in de staat waarin ze verkeerden voordat de mens het wankele ecologische evenwicht verstoorde. Momenteel zouden er zo'n duizendtal dieren terug in de vrije natuur leven. In de namiddag zijn we naar de highlands gereden waar je schildpadden in de vrije natuur kan observeren. Een lichtblauwe ford brengt ons tot boven op de heuvel van het eiland, waar plots de weg wordt versperd door een tweetal kolossen. Ergens moeten ze niet tevreden zijn met al die aandacht die ze van ons krijgen, want plots beginnen ze een grommend geluid te maken en wat later trekken ze vliegensvlug hun koppen in. Het laatste deel tot aan de laguna waar de dieren komen modderbaden hebben we gewandeld. Dank zij deze modderbaden slagen de dieren er in parasieten van hun lichaam weg te houden, ze worden gevangen in de droge modder en naderhand afgevoerd. De kleine Galapagos tomaatjes die hier overal in de vrije natuur groeien smaken heel heerlijk. Nog even houden we halt aan een ondergrondse tunnel. De wanden van de tunnel zijn zeer gaaf, de hete lavastroom heeft op deze manier een lange ondergrondse tunnel doen ontstaan die in de donkere diepte wegloopt tot aan de open zee.

Dag Achttien

"Ik denk dat, terwijl er in de loop van de tijd nieuwe soorten ontstaan door natuurlijke selectie, dit tot onvermijdelijk gevolg heeft dat andere soorten zeldzamer en zeldzamer worden, en tenslotte uitsterven. De vormen, die in nauwste concurrentie verkeren met degene die wijziging en verbetering ondergaan zullen natuurlijk het meest lijden.


Darwin "Het ontstaan de soorten" (1854)


Deze morgen hebben we het eiland Espanola bezocht waar we ook weer door een escorte zeeleeuwen werden verwelkomd. Het eiland ligt lang uitgestrekt van Oost naar West. Het uitzicht op het klif is zeer rustgevend en bracht me in een filosofische gemoedstemming. De zeevogels hebben ook de havik -die nu pal boven ons vliegt- opgemerkt want enkele beginnen luid te roepen. Enkele ogenblikken geleden heb ik nog een foto gemaakt van de gevlekte rotspelikaan, die vooral opvalt door zijn felblauwe poten. Er ging zo een aantrekkingskracht van uit dat het moeilijk was niet meerdere foto's te nemen. Wat verder werden we verrast op een prachtig baltsritueel van twee Galapagos-albatrossen. Gedurende een hele tijd stootten ze hun bekjes tegen elkaar alsof ze elkaar kusten. Naar de hemel kijkend maakte een van hen een ratelend geluid: "Takketakketakketakke". Na een kleine rustpauze stak de andere de bek in de lucht en riep heel kort: "Tak". Ogenblikkelijk dacht ik aan de tijd toen ik tegen Micheline zei: " De dikke bie altijd geere....", "Zien": antwoordde zei toen na enkele ogenblikken. Gedurende een half uur hebben we het ritueel gade geslagen. Het lijkt of ze alles van elkaar willen weten alvorens zich voor het leven te binden. Toen ging het vrouwtje zitten en werden de aanrakingen zachter en teder. Plots wandelde ze weg, het kopje ietwat opzij alsof ze zich wou vergewissen of hij haar wel achterna kwam. En ja hoor, na enig aarzelen volgde hij haar. Het geeft een speciaal gevoel als je bedenkt dat op dit eiland bijna de totale wereldpopulatie van ongeveer twaalfduizend paartjes Galapagos-albatrossen leeft. Na het avondmaal ben ik vermoedelijk een beetje zeeziek geworden. Het is allemaal begonnen toen ik tijdens de maaltijd in de spiegel keek die de achtersteven en de zee reflecteerde. Al die bewegende beelden veroorzaakten een misselijkheid die slechts na een uurtje rust op een van de bedjes op het open achterdek is overgegaan. Daar het jacht een groot gedeelte van de nacht vaart, heb ik meermaals het gevoel gehad te moeten spuwen, gelukkig is het nooit zover gekomen.

Dag Zeventien

Deze morgen zijn we om zes uur dertig opgestaan om een zeeleeuwen kolonie te gaan bekijken op het eiland Plaza Sur dat gelegen is voor de noordkust van Santa Cruz. Het rotsachtige eiland is begroeid met cactussen en laag gewas dat voor een prachtig kleurenspel zorgt. Al vlug komen we tot de vaststelling dat het eiland wemelt van de dieren, zeeleeuwen, leguanen, en ontelbare vogelsoorten. De bezoekers worden verzocht de aangelegde padjes te volgen die alle keurig met plaatjes zijn aangeduid. Men doet dit om de plaatselijke fauna en flora zo min mogelijk te belasten. Meermaals gebeurt het dat er een zeeleeuw midden op een pad ligt uit te rusten, enkel wanneer we hun persoonlijk territorium betreden komen ze recht en beginnen te brullen. Als je dan langzaam enkele passen achteruit gaat, houdt het macho gedrag meteen op. Van op afstand bekeken lijkt het hier een groot openlucht circus waarin zich heleboel aspirant-dierentemmers bewegen. Op een uithoek van het eiland bevindt zich het "herstellingsoord" voor mannetjeszeeleeuwen, ze liggen hier bij te komen van de afgelopen gevechten voordat ze zich weer in het gewoel wagen. Na de middag varen we richting Santa Fé voor een gelijkaardig programma, als het mee zit krijgen we hier mischien haaien te zien. De zee is heel wat onrustiger dan de voorbije dagen; of dit voor moeilijkheden kan zorgen als we in de late namiddag gaan snorkelen, is moeilijk in te schatten. Het eiland Sancta Fé doet een beetje spookachtig aan, zwarte rotsen en zilverachtige struiken waar enkel aan de jonge takjes wat groene blaadjes groeien. Daartussen de goudkleurige stammen van de opuntia-cactussen die met hun toppen boven de rest uitsteken. Onder de struiken zit het vol met schuwe landleguanen waarvan hele delen huid in flarden aan hun lijven loshangt. Wat verder laat een havik zich tot op een meter benaderen en bekijkt ons met zijn ietwat gedraaide kop met één oog aan. Vanuit de lucht moet het mogelijk zijn de paadjes die gevormd worden door de twintigduizend toeristen die hier jaarlijks volgen, waar te nemen. De stenen zijn licht afgelopen en vormen daardoor een lichtbruin spoor dat zich als een netwerk over het eiland verspreidt. Dit is ook tot nu toe de zwaarste tocht die we op de Galapagos-eilanden gemaakt hebben, het centrale pad loopt constant steil omhoog. Op het einde van de dag zijn we gaan zwemmen, onze boot had daarvoor aangelegd in een wat rustigere baai. Ergens verscholen aan de rotskant had Remy een reuze rog opgemerkt, zijn zwarte rug met de kleine witte stipjes vormen een ideale camouflage tegen de rotsachtige ondergrond.

Dag Zestien (deel II)

Momenteel staan we klaar om te vertrekken naar de luchthaven, op straat loopt er een verkommerd mannetje met een nep gsm in de hand voorbij. Even later komt hij terug met een totaal verweerde houten plaat onder de arm, hij loopt nu in de richting van het stadscentrum. Ook de luchthaven van de Galapagos eilanden is in handen van militairen, ze zijn overal zichtbaar aanwezig in het kleine luchthavencomplex. Er is geen wolkje aan de lucht te bekennen, wel waait er een sterke wind. Eigenlijk niet verwonderlijk als je bedenkt dat we ons duizend kilometer zee-inwaarts bevinden. Een kleine houten sloep met buitenboordmotor brengt ons naar de luxejacht die in de baai voor anker ligt. Samen met Peter deel ik een kajuit op het bovendek van het schip. De ruimte bestaat uit twee afgescheiden delen, in de ene staat een stapelbed terwijl de andere is ingericht als badkamer. Links in de hoek achter het stapelbed staat een ingebouwde kast die precies dezelfde hoogte heeft als het bovenste bed. Verder zijn er nog een tweetal rol-laden onder het
onderste bed ingewerkt. De badkamer is voorzien van een douchecel, een lavabo en toilet. Op het reglement staat te lezen dat het verboden is
toiletpapier door te spoelen, dit dient gedeponeerd te worden in het daarvoor voorziene emmertje. Ondertussen is onze boot voor anker gegaan en worden we verzocht terug in de sloep te stappen voor een bezoek aan het eiland Baltra, waar we worden opgewacht door een stelletje zeeleguanen, die dicht bijelkaar gekropen op een zonnig plekje liggen uit te rusten. Deze kleine monsterachtige beestjes maken geen aanstalten om weg te lopen als ze ons zien aankomen, zelfs de flamingo's trekken zich van onze aanwezigheid niets aan. Het strand is bevolkt met honderden kleurrijke "Sally Lightfoot"- krabben de sporen in het zand langs de waterlijn constant door het wassende water worden weggespoeld. Ons eerste contact met deze eilanden is overweldigend, het dringt maar amper tot je door dat de tijd hier is blijven stil staan. Het isolement van deze eilanden heeft ervoor gezorgd dat ze hun authenticiteit hebben kunnen bewaren. Bij het avondmaal zit ik samen met een Franse, Amerikaanse en een Engelse aan tafel. Tot een constructief gesprek is het niet gekomen, " Great, fantastic, impécable"; verder zijn we niet geraakt.