Marokko

Toen tijdens het avondmaal de kalia geserveerd werd, was er in mijn innerlijke geen enkele terughoudendheid meer te bespeuren. Gerechten met verse groenten had ik tot dan angstvallig vermeden, maar om de een of andere reden had mijn lichaam zich verzoend met de nieuwe omgeving en haar beschermend harnas afgelegd. De extraverte chauffeur die ons in de namiddag met zijn Paris-Dakar rijstijl naar onze bestemming had gebracht, ontpopte zich nu tot een ware djembé-speler. Gevoel voor ritme lijkt bij deze mensen wel een aangeboren eigenschap, het moet van uit je buik komen hoor je muzikanten van bij ons wel eens zeggen. Klaarblijkelijk heeft gevoel voor ritme dus meer met het lichaam dan met ons verstand te maken. Dat ik die avond besloot om op een van de daken te overnachten had te maken met het feit dat het op dat ogenblik buiten veel aangenamer aanvoelde dan in een van de luxueus ingerichte slaapruimten. Toen ik de volgende morgen rond zeven uur dertig met mijn hoofd van onder de dekens kroop, had ik de eerste momenten de indruk dat we in een overbelicht decor terechtgekomen waren. Het overal oplaaiende zand van de dag voorheen had nu plaats gemaakt voor een fel licht. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de omgeving zeker niet die adembenemende elementen in zich droeg die mensen sinds de uitvinding van de televisie aan het scherm kluistert, maar er was wel iets veranderd. Sinds het begin van de vakantie hadden we ons constant in zomerse zonnedagen bevonden, en dit had in de eerste plaats een zeer positieve invloed op mijn denken teweeg gebracht. Het kan bijna niet anders maar deze gratis lichttherapie moet een super aanmaak van het serotonine hormoon in ons lichaam veroorzaakt hebben. Toen ik mij in de namiddag een koel plaatsje op een van de sofa’s had weten te bemachtigen, buiten was het ondertussen gloeiend heet geworden, groeide het idee om van nu af aan mijn reis verder te zetten in de rol van Ali Baba. Het was niemand ontgaan dat in de plaatsen die we sinds ons vertrek uit Fes passeerden de kinderen mij met lichtjes in de ogen de titel van deze rovershoofdman hadden toebedeeld. ( wordt vervolgd

Marokko

Het is niet eerlijk in dit verband de ontmoeting met Fatima te vergeten, deze opmerkelijke rijzige vrouw deed geen enkele moeite om haar natuurlijke uitstraling te verbergen en deelde ook ongenuanceerd het beeld dat ze van haar omgeving had mee: straten vol met werkloze jongeren die dag na dag uitzichtloos ronddwalen. Het viel mij helemaal niet moeilijk haar gezonde zakelijke nieuwsgierigheid er bij te nemen, en achteraf gezien had ik er ook beter aan gedaan haar mijn T-shirt cadeau te doen. Via Erfoud een klein dorpje aan de rand van de woestijn zijn we samen met een niet ophoudende sterke wind in hotel Kasba Timbouctou in Merzouga beland. Het constant opvliegende duinzand maakte het ons zeer moeilijk de omgeving te overschouwen, enkel met half dichtgeknepen oogleden kon je met enige moeite de wat verderop in groepjes bij elkaar staande palmbomen onderscheiden. Het complex zelf bestond uit een reeks los van elkaar staande gebouwen, allen met typische platte daken. Overal kon je nu het zand ruiken en voelen, er was geen ontkomen meer aan. Binnen in het centrale gebouw dat was ingericht als rust en eetplaats lagen enkele mensen lang uitgestrekt te rusten op de sofa's die aan de buitenkant van de rechthoekige kamer waren opgesteld. Bij het uitpakken bleek nu ook dat het roodbruine duinzand was binnengedrongen tot in de kleinste zakjes van mijn rugzak, aan de hardnekkigheid waarmee het zich in de naden had vastgezet was het duidelijk met de bedoeling om er nooit meer weg te gaan. Niemand die de aanwezigheid van de woestijn nog kon ontkennen, deze plaats nodigde mij in de eerste plaats uit tot bezinning. ( wordt vervolgd )

Marokko

Vandaag, enkele maanden na mijn terugkeer uit Marokko waar ik in de nazomer een drietal weken op reis ben geweest lijkt mij de tijd gekomen enkele indrukken neer te schrijven. Het kan voor sommigen vreemd lijken, maar ook verhalen zijn zoals alle dingen op aarde onderhevig aan groeiprocessen en zien enkel daglicht als hun moment gekomen is. Sinds ons bezoek aan de keizerlijke stad Fes kon ik mij niet meer losmaken van de gedachte dat alles veel te vlug ging. Een goed voorbereid reisprogramma kan dan wel noodzakelijk zijn als je binnen een precies afgemeten tijd een maximaal aantal beelden wil zien passeren, maar het geeft je niet de ruimte om gehoor te geven aan tekens die voor ons persoonlijk bedoeld zijn en ons uitnodigen deel te worden van plaatselijke legenden. Tijdens de eerste week was ik getuige geweest van de aangeboren zakelijke geest van deze mensen. Hun creatief vermogen om situaties en verhalen in dit verband te verzinnen lijkt onuitputtelijk, maar komt onvermijdelijk in botsing met rationeel denken. Tot zover had ik geamuseerd toegekeken maar met de dag groeide diep in mij het verlangen om contact te krijgen met de ziel van deze wereld. ( wordt vervolgd )

Bedenken van al wat mogelijk kan gebeuren
laat ons verdwalen in eigen tijd.
Gelukkig heeft de stroom ons meegenomen
in het bruisende Nu.